Polskie tańce narodowe - oberek

 Oberek zakręcony

1.Kto nam zagra oberka

Kto nam zagra wesoło

Żeby śpiewać się chciało

I wirować wokoło

Oberek zakręcony

Oberek w rytmie serca

Oberek wirujący

Do tańca zachęca

2.Kto nam zagra na skrzypcach

Na bębenkach, kołatce

Żeby tańczyć się chciało

Na polanie, na łące

Grajcie skrzypce zadziorne

W rytm stukajcie bębenki

Niech muzyka nas porwie

Niech nam w głowie zakręci

Oberek to polski taniec narodowy w takcie 6/8 , w żywym, skocznym tempie. Pochodzi z Mazowsza. W różnych regionach znany był pod nazwami, np. okrągły, obertas, drobny. Charakterystyczne dla tego tańca są liczne przytupy, przyklęki i obroty oraz „bieg oberkowy". Oberek jest tańcem wirowym z elementami popisowymi w wykonaniu jednej pary lub kilku par. Rytm oberka opiera się na schemacie:

Grażyna Bacewicz - Oberek

Zespół Mazowsze - Oberek

Maki Gorzowiacy - Oberek

Muzyczny zwierzyniec

 

Wykonaj ćwiczenie dykcyjne, wykorzystując fragment wiersza Ptasie radio Juliana Tuwima. Postaraj się powtórzyć kilkakrotnie tekst - stopniowo coraz szybciej, wymawiając bardzo wyraźnie wszystkie wyrazy.

Ptasi koncert

Choć już nadeszła zima i wiele gatunków ptaków odleciało do krajów, w których panuje ciepły klimat, to wcale nie musimy czekać do wiosny, aby posłuchać treli słowika czy kukania kukułki. Te i inne ptasie głosy usłyszymy w utworach wielu kompozytorów, a imitują je doskonale dźwięki instrumentów solowych i orkiestra. Ptakom i ich śpiewom artyści poświęcili też niejedną piękną arię czy piosenkę.

Louis Clade Daquin - Kukułka

Miauczące natchnienia artystów

Z kotem związanych jest wiele legend, opowieści i przesądów. Był symbolem dobra, innym razem wcieleniem zła. Człowiek oddawał mu boską cześć, prześladował go lub przesadnie rozpieszczał. We współczesnej kulturze zachodniej kot stał się uosobieniem dzikości, niezależności i tajemniczości natury. Zadziwiające właściwości kocich zmysłów oraz sama postać zwierzęcia były inspiracją dla wielu artystów, którzy czynili go bohaterem swoich wielkich dzieł. Tak było w przypadku Gioacchina Rossiniego [czyi. dżioakina rosiniego] , włoskiego kompozytora, który napisał humorystyczny duet na „dwa koty i fortepian". Zadziwiające jest to, że w całym utworze rozbrzmiewa tylko jedno słowo „miau”, przekazywane przez wykonawców w taki sposób, aby wspaniale oddać „koci temperament".

Andrzej Troc - Kot wieczorową porą

Gioacchino Rossini - Duet kotów

Scena z musicalu Koty

Karnawał zwierząt

Francuski kompozytor Camille Saint-Saens [czyt. kamil sensans] bohaterami cyklu czternastu miniatur uczynił różne postacie zwierząt. Paradę całej menażerii, nazwanej Karnawałem zwierząt rozpoczyna królewski marsz lwa, ale w utworze spotkamy nie tylko dzikie zwierzęta. Równie pięknie prezentują się domowe ptaki, osły czy akwariowe rybki. Za każdym razem inny skład instrumentalistów obrazuje dźwiękami postacie zwierząt, imitując ich głosy, sposób poruszania się i temperament. Instrumenty smyczkowe z fortepianem po mistrzowsku naśladują powolne żółwie, wiolonczela i dwa fortepiany — delikatnego łabędzia, a same dwa fortepiany — skoczne kangury.

 Camille Saint - Saens - Słoń

Po napisaniu kompozycji Camille Saint-Saens zaprosił swoich przyjaciół do oceny dzieła. Mimo że utwór wzbudził ogólny zachwyt, to artysta zabronił wykonywania go za jego życia. Dopiero po śmierci kompozytora Karnawał zwierząt został zaprezentowany publiczności, zyskując sobie popularność i uznanie. Melomani docenili nie tylko efekty ilustracyjne utworu, ale i doskonałe poczucie humoru. Do dnia dzisiejszego jest to stała pozycja repertuarowa wielu filharmonii świata.

Zimowa sanna

 

Kulig

Przed wiekami, w okresie karnawału, kuligi były ulubioną zabawą polskiej szlachty Szalona jazda saniami, dopiętymi przez końskie zaprzęgi, przebiegała zawsze w radosnej atmosferze. Czasem kulig wyruszał z własną kapelą — wówczas tańcom i zabawom nie było końca. W dobrym zwyczaju było odwiedzać pobliskie dwory i korzystać ze staropolskiej gościnności gospodarzy, dlatego kulig trwał nawet kilka dni. Kiedy o zmroku uczestnicy zajeżdżali na dziedziniec w świetle pochodni, przy dźwiękach pobrzękujących dzwonków; okrzykach i śpiewie, kapela grała coraz mocniej, a woźnice trzaskali batami z całych sił.

Leopold Mozart - Sanna

Jingle Bells

Śpiewamy w kanonie

 

Kanon to utwór wielogłosowy, w którym każdy głos śpiewa lub gra tę samą linię melodyczną, ale z pewnym, ściśle określonym, opóźnieniem czasowym. Miejsce rozpoczęcia wykonania utworu przez dany głos wyznacza cyfra rzymska lub arabska umieszczona nad linią melodyczną. Aby prawidłowo wykonać utwór, należy najpierw nauczyć się bardzo dobrze melodii kanonu. Gdy potraficie zaśpiewać ją bezbłędnie, dzielicie zespół na dwie grupy, które będą śpiewać pierwszy i drugi głos. Kanon można również zaśpiewać w trzygłosie, a nawet w czterogłosie.

Johann Pachelbel - Kanon

Kiedy wiatr na soplach gra

 

Obejrzyj zimowe krajobrazy na reprodukcjach obrazów wybitnych malarzy

V. van Gogh - Pejzaż ze śniegiem

C. Monet - Sroka

P. Bruegel - Myśliwi na śniegu

Posłuchaj piosenki o zimie

Biała dama, sroga zima

1.Biała dama, sroga zima

Białym puchem świat okryła,

Zamieniła wodę w sople,

Błyszczą w słońcu srebrne krople.

Płatki śniegu tańczą lekko,

Opadają cicho, miękko,

Drzewa mają czapy białe

I puszyste, śnieżne szale.

R:Biała dama, sroga zima

Śniegiem ziemię otuliła.

Sroga zima, biała dama

Mrozem straszy nas od rana.(bis)

2.Sroga zima, biała dama

Mrozem straszy nas od rana,

Ale mróz to nie przeszkoda,

By z kuligiem gnać przez pola.

Ciepłe buty, czapka, szalik,

Można się na śniegu bawić.

Sanki, łyżwy oraz narty

Rozgrzewają nie na żarty.

Dopasuj rytmy do podanych przysłów ludowych

Posłuchajcie utworu „Walc łyżwiarzy”

A teraz utwór Claude Debussy - Tańczący śnieg

Kompozytor w utworze "namalował" dźwiękami wirujące płatki śniegu

Robert Schumann - Baśń zimowa

Na koniec jeszcze raz zaśpiewaj piosenkę "Biała dama, sroga zima"

Spotkanie przy choince, przy cichej kolędzie...

 

Posłuchajcie piosenki o choince

Choinka

1.Kiedy gościsz w naszych domach,

choinko zielona,

Wszystko lepsze i piękniejsze

staje się dokoła.

Jest zaklęta w twoich igłach

jakaś moc krzepiąca,

która grzeje nasze serca

jak promienic słońca.

 

Refren: Choinko, choinko

z lasu zielonego,

zawsze cię witamy

jak kogoś drogiego.

 

2. Przy choince dobro kwitnie,

wszelka złość topnieje,

w blasku świateł kolorowych

rodzą się nadzieje.

Jesteś naszym drzewkiem szczęścia,

symbolem radości,

każdy pragnie cię, choinko,

jak najdłużej gościć.

W okresie świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku na wielu wsiach polskich można spotkać kolędników. Chodzą oni od domu do domu przebrani za różne postacie: anioły, królów, Heroda, diabła, wronia, śmierć. Śpiewają znane pastorałki i kolędy, a w zamian za życzenia i piosenki domownicy obdarowują ich świątecznymi smakołykami. Odwiedziny kolędników są zawsze wyczekiwane przez gospodarzy, uznaje się bowiem, że przynoszą szczęście. A tak kolędnicy witają się z gospodarzami:

Kukułeczka zakukała,

Pięknie nas tu przywitała.

Przyszliśmy tu po kolędzie,

Niechaj wam smutno nie będzie.

A czy będzie. czy nie będzie.

Kolędować zwyczaj wszędzie.

Zaśpiewaj pastorałkę Gore gwiazda Jezusowi, podkreślając głosem radosny nastrój utworu

Gore gwiazda Jezusowi

1.Gore gwiazda Jezusowi w obłoku, w obłoku,

Józef z Panną asystują przy boku, przy boku.

 

Refren: Hojże ino dyna, dyna,

narodził się Bóg — dziecina —

w Betlejem, w Betlejem.

 

2. Wól i osioł w parze służą przy żłobie, przy żłobie,

huczą, buczą delikatnej osobie, osobie.

 

3. Pastuszkowie w podarunki przybiegli, przybiegli,

w koło szopę o północy oblegli, oblegli.

Na koniec posłuchajcie kolędy wykonywanej przez chór

Zimowe opowieści - Dziadek do orzechów

 Balet Dziadek do orzechów powstał na motywach opowiadania niemieckiego pisarza Ernsta Hoffmanna Historia o dziadku do orzechów. Piękną muzykę do niego napisał rosyjski kompozytor Piotr Czajkowski. Akcja rozgrywa się w Wigilię Bożego Narodzenia w domu Klary. Jest ona, oprócz dziadka do orzechów, główną bohaterką utworu. Dziewczynka z niecierpliwością oczekuje momentu rozdania prezentów. Najpiękniejszą niespodzianką okazuje się figurka drewnianego dziadka do orzechów, która od razu przypada jej do gustu. Klara nie rozstaje się z dziadkiem ani przez chwilę, nawet swojemu bratu niechętnie pożycza przyrząd do rozłupywania orzechów.

Klara trzymająca dziadka do orzechów

Zmęczona zabawą i wrażeniami świątecznego wieczoru Klara zasypia pod choinką, ale kiedy zegar głośno wybija północ, dziewczynka budzi się i spostrzega, że wokół niej dzieją się niesamowite rzeczy. Oto armia ołowianych żołnierzyków ożywa i pod dowództwem dziadka do orzechów zaczyna walczyć ze złowrogim Mysikrólem i jego oddziałem myszy.

Bitwa Myszek z Żołnierzykami

Klara, widząc przyjaciela w niebezpieczeństwie, pokonuje w sobie strach i dzielnie staje w obronie dziadka do orzechów. Walka kończy się zwycięstwem żołnierzy. Szczęśliwa dziewczynka rzuca się na szyję dziadkowi do orzechów i wyznaje mu miłość. W tym momencie drewniana figurka przemienia się w pięknego księcia. To moc uczucia sprawiła, że zły czar rzucony na niego przez Mysikróla przestał działać.

Książę ogłasza Klarę swoją narzeczoną i prowadzi ją do bajkowej Krainy Słodyczy. Ich przewodnikiem po tym fantastycznym miejscu jest Wieszczka Cukrowa. Wyczarowuje dla nich cukierkową ucztę, na której różne odczarowane postacie popisują się uroczystymi tańcami. 

Taniec Wieszczki Cukrowej

Klara jest zachwycona i szczęśliwa, ale oto wszystko znika... Dziewczynka budzi się w fotelu, ściskając w ramionach drewnianą figurkę dziadka do orzechów.

Walc kwiatów